Team Talk

 

Verliezen maar toch winnen, straatverbod voor bejaarden.

  

De eerste uit wedstrijd van het seizoen begint met het zwart maken van oude mensen. Nadat coach Mark met zijn blauwe coach shirt Femke gaat ophalen, rijden ze langs het huis van de andere coach Raoul en toeteren ze hard. Wandelende opa's op straat kijken verbaasd op, maar Femke zorgt ervoor dat ze goed naar het huis gedraaid zit zodat het toch echt duidelijk moet zijn waarom er getoeterd wordt. Nog geen minuut later steekt er een oma over op straat, terwijl wij toch echt aan kwamen rijden. En hoe ze oversteekt. Schuin, met haar trolley, gaat ze op haar elf en dertigste over de weg. Daar staan we dan. Moet er weer getoeterd worden? Nee hoor, mopperen voelt ook goed. Mark begint te mompelen en we zijn beide niet erg blij met deze oude bewoner van Swalmen. Nadat ook Jessica en Yvonne opgehaald zijn geworden, begint de lange reis naar Hoofddorp dan echt. De goedkope TomTom zegt dat we om 14:04 aan zullen komen, 4 minuten te laat. Het hoort namelijk bij het senioren tafeltennis dat de teams n uur voor de wedstrijd aanwezig zijn. We zijn nog niet goed en wel onderweg en onze grote vriend zegt dat we om 14:03 aankomen, dat ziet er al goed uit.

Natuurlijk gaat het af en toe mis op de weg en beginnen we ons af te vragen waar al die mensen hun rijbewijs gehaald hebben. Maar als onze eigen chauffeur en coach dan k fouten begint te maken, wordt er toch wel gelachen. We staan een aantal keer verkeerd voorgesorteerd en dat ligt natuurlijk allemaal aan onze TomTom.

Eenmaal aangekomen in Hoofddorp, wordt er toch eerst nog even opgezocht tot hoelaat de Primark, die om de hoek ligt, open is. Helaas is deze maar tot 18:00 uur geopend en is de kans erg klein dat we nog goedkope tassen en schoenen kunnen kopen.

Bij HTC aangekomen duurt het even voordat de tegenstander aanwezig is. We gaan inspelen en vinden de rode vloer er toch wel erg vreemd uitzien. Gelukkig speelt 'ie erg fijn en mogen we niet klagen. De tegenstander is ook aanwezig en de wedstrijd kan beginnen.

Femke had 's ochtends nog een bak met pitloze druiven gekocht want "Dat ziet er zo professioneel uit op de tafel bij het tafeltennis", helaas hadden we in de speelzaal geen tafeltje tot onze beschikking, dus moesten de druiven weggestopt op de grond staan. Dit mocht het professionalisme niet in de weg staan, want er werd goed gespeeld bij de eerste wedstrijd van het seizoen. Het team van onze tegenstander bestond uit 2 spelers uit de dames competitie en 1 invaller uit de heren competitie. En dat was goed te merken. Zij kon alle 3 haar wedstrijden vrij gemakkelijk winnen en wij hadden alle 3 niets in te brengen in de wedstrijd. Het dubbel dat erg goed ingespeeld is en ook iedere dinsdag van coach Raoul weet te winnen, kon het dit keer niet laten zien en dus ging ook dat punt naar HTC. Gelukkig wisten we allemaal nog n wedstrijd te winnen en wist Femke daar zelfs nog n wedstrijd aan toe te voegen.

Uiteindelijk werd het 6-4 voor HTC, maar was het een overwinning voor de dames van Destatec, aangezien dit de grootste overwinning ooit was in de 2e divisie.

Na het omkleden, douchen en het per ongeluk binnen lopen van het heren kleedlokaal, was het dan eindelijk tijd voor bier en cola. Er stonden al sinds 18:00 uur bakken met eten klaar en we vroegen ons af of we nog gezellig mee mochten eten. Helaas was er vrijwilligers avond en mochten we niet mee eten. Voor ons werd het dan toch McDonalds. Gelukkig mochten Yvonne en Femke nog genieten van een loempia om de middag goed af te sluiten.

Onderweg naar huis vond Mark toch echt dat hij beter rijdt dan coach Raoul en kon maar niet ophouden om het daar over te hebben. Ook kwamen we tot de conclusie dat oudere mensen in het weekend niet meer op straat mogen komen en doordeweeks alleen tussen 10:00 en 16:00. Het eerdere idee, om oudere mensen nooit meer op straat te laten komen, was meteen van de baan toen Jessica daarmee zei dat ze dan geen werk meer zou hebben.

Op weg naar huis hadden we besloten dat we nog even zouden wachten met de McDonalds. Maar na heel wat McDonalds borden aan ons voorbij te hebben laten gaan, besloten we toch echt dat de volgende McDonalds die van ons zou worden. Maar waar bleef dat volgende bord? Uiteindelijk laat Google Maps ons weten wanneer we de volgende M konden verwachten en deze werd dan ook meteen vriendelijk bedankt. Bij de McDonalds aangekomen, zien we dat er een cool speelhuisje naast staat en we konden ons geluk niet op. Eerst snel eten in het Route 66 restaurant. Snel eten zat er helaas niet in want het McDonalds burger personeel vergat dat Yvonne ook nog graag wat te eten had...

Nadat al ons eten toch echt op was, zaten Jessica en Femke meteen in het speelhuisje. Langzaam omhoog kruipen, bovenin even zwaaien naar Mark en Yvonne en toen via de gemene glijbaan naar beneden. Ondanks de overgebleven blauwe plekken was het heel erg gaaf.

De weg naar huis werd voortgezet en we werden weer een voor een thuis afgezet. Fijn hoor zo'n "goed rijdende"-coach.