Team Talk

Onderweg naar en van Leiden gebeuren de gekste dingen...

 Iedereen werd (bijna) op tijd opgehaald. Dit keer door coach Raoul. En alles leek goed te gaan,

tot we op de A67 reden. Plotseling klonk er een vreemd geluid aan de rechterkant van de auto.

Het leek alsof we over de wegbelijning reden. Raoul dacht eerst dat het de airco was of de ventilatie,

dus die werd een aantal keer aan en uit gezet. Maar het geluid was nog altijd niet weg. Er was geen

enkele auto die toeterde of knipperde dus we dachten dat het wel goed zat. Toch twijfelend, omdat

het geluid niet stopte, namen we de afslag op de A67, 35 Lierop/Helmond-Noord. Dan hebben de

wegbouwers niet bedacht om meteen een parkeerplaats te maken, maar kwamen we op een lange

weg terecht die recht langs het kanaal liep, op een plek waar we niet konden stoppen.

 

De eerste afslag die toen volgde, was een smal bruggetje. Dit bruggetje besloten we maar

op te rijden zodat we veilig de auto konden parkeren. Femke trapte tegen de banden maar er gebeurde,

buiten dat de auto hard op en neer ging, niets bijzonders. Raoul keek onder de motorkap maar ook daar

was niets te zien. Dus toen zat er niets anders op dan terugrijden naar die A67.

 

Het geluid bleef wel erg hard aanwezig en daarop besloot Raoul de autoradio maar harder te zetten.

Zo hoorde we het geluid tenminste niet meer, dat stelde al een beetje gerust. Femke had ondertussen

al een "laatste" smsje gestuurd naar haar moeder voor het geval we deze reis niet zouden overleven...

 

We hadden onderweg wat tijd verloren en dus kwamen we wat aan de late kant bij Docos aan.

Dat we laat waren lag geheel aan het feit dat we de auto grondig moesten inspecteren en lag

natuurlijk helemaal niet aan de 3 (meer spraakzame) TomTom's die Raoul de verkeerde weg instuurde.

Het was al de 3e keer dat we bij Docos moesten spelen, dus de 3 TomTom's wisten de weg zeker beter

dan een apparaatje dat geld gekost heeft.

Toen we om 16:10 het gebouw van Docos binnen liepen, hadden we volgens ons schema nog 20 minuten

om in te spelen. We gingen ons zitten in de kantine en werden door één teamlid begroet. We kregen drinken

aangeboden en dit namen we, uit netheid, graag aan. We begonnen ons wel zorgen te maken over

de resterende tijd die we hadden om in te spelen, maar we maakte ons ook zorgen over het team van de tegenstander.

Eenmaal in het kleedlokaal kwam een van de speelsters van Docos ook binnen. Toen er door ons gezegd werd dat we

niet meer zoveel tijd hadden en dat we het vreemd vonden dat zij zo laat was, kwamen we er pas achter dat de

wedstrijd pas om 17:00 uur zou beginnen. Die Destatec website houdt ons ook altijd voor de gek (officiele starttijd

op Destatec website: 16:30, officiele starttijd van Docos 17:00). Over de wedstrijd mogen verder geen details naar

buiten worden gebracht en hier houden wij ons ook graag aan.

Wij hebben het veel liever over de terugweg...

 

Om de friet-saté traditie in ere te houden, wordt er altijd naar een goed restaurant gezocht in de buurt van de speelhal.

Bij Docos ligt er een Van der Valk hotel met restaurant om de hoek. Ook deze keer werd het restaurant bezocht.

In tegenstelling tot de vorige keer (we kwamen om 21:45 binnen en de keuken werd om 22:00 gesloten),

waren we nu ruim op tijd voor sluitingstijd van de keuken binnen. We mochten zelfs nog gebruik maken van

het saladebuffet en we kregen brood op onze tafel. Helaas stond het friet-saté gerecht bij de lunchgerechten

die tot 17:00 uur genuttigd mochten worden en dus werd er met zijn allen uitgeweken naar lekkere, malse biefstuk.

De een wilde 'm rauw-medium en de ander toch echt "gewoon" medium. Na ook de stopcontacten en de (groene)

stroom van Van der Valk uitgeprobeerd te hebben, werd er afscheid genomen van ons favoriete Leidense restaurant

en zouden we de beruchte auto weer instappen, op weg naar huis.

 

De echte TomTom werd opgestart en vanaf dat moment kwam er af en toe een vreemde "piep" voorbij.

Aangezien de radio een prettig volume had, werd hier verder geen aandacht aan geschonken. Femke dacht

zelfs dat dit de piepjes van verstopte flitspalen waren. Niets bleek minder waar, want we waren nog geen 20

minuten aan het rijden en Raoul schrok zich een hoedje. Het benzine lampje was hard aan het flikkeren.

Natuurlijk merkte Raoul dit nét op bij het voorbij gaan van een tankstation. Na even in paniek (lees: hard te hebben gelachen)

te zijn geweest zag Femke door de doorzichtige geluidsmuren een blauw Tamoil logo in een vreemd dorpje.

Nu moest het tankstation ook nog open zijn natuurlijk... Gelukkig kon hier 24/7 getankt worden. Raoul kon de tank zó vol maken,

dat we erachter kwamen dat we nog slechts 0,59 liter in de tank hadden zitten. Na een kort rekensommetje kwamen we

erachter dat we heel erg blij met dit tankstation moesten zijn.

 

Na een aantal vreemde slaappositie's te hebben geprobeerd, waren we aangekomen in Beesel. Hierna mochten we terug

naar ons eigen Swalmen. Toen Femke thuis afgezet werd, merkte ze wel meteen op dat de auto (Toyota Prius; electrische auto!)

erg veel herrie maakte bij het wegrijden. Normaal gesproken hoor je de auto niet eens aankomen! Meteen een verontrustend

smsje gestuurd en gewacht op antwoord van Jessica. We moesten wel zeker weten dat we allemaal weer thuis aangekomen waren.

Ook Raoul bleek heel aan te zijn gekomen, bleek op zondag na mailcontact. Gelukkig, Dames 1 + coach leeft nog!

 

Wat achteraf het geval was... er zat een spijker in de rechterachterband. We hebben ongeveer 400 kilometer

met deze spijker in de achterband gereden. Ook hing er een kunstof plaat los onder de auto, vandaar de herrie

die de auto maakte. We weten nog altijd niet hoe dit gekomen is, maar gelukkig weten we nu wel dat het gekke

geluid niet alleen in onze kop zat.